|
?... Niezwykłe metody walki wrogów wprawiły naszych w pełne zakłopotanie... Okazało się, że nasza piechota ze .swoim ciężkim uzbrojeniem nie jest w pełni przydatna w działaniach przeciw wrogowi... a dla konnicy takie starcie jest nawet wprost niebezpieczne, ponieważ nieprzyjaciele najczęściej umyślnie ustępują, a gdy tylko odciągną naszych jeźdźców od legionów, to zeskakują z wozów i walczą pieszo, co czyni bój nierówny... Do tego wrogowie... walczyli... zwykle w maleńkich grupach, w dużej odległości jedna od drugiej... Jedni regularnie zastępowali drugich i miejsce zmęczonych zajmowali niestrudzeni wo^ jowie..." (V, 15, 16).
47 Przy tym ?...wszyscy Brytowie na ogół malują się urzeterri | barwnik roślinny], który nadaje Jefa ciału błękitną barw§, i stąd podczas starć są oni straszniejsi z wyglądu niż inni" (V, 14).
Cezar poprowadził wojsko za Tamizę. ?Rzekę tę można przejść w bród tylko w jednym miejscu, a i to z trudem... Na drugim brzegu stały w szyku bojowym wielkie siły nieprzyjacielskie... Cezar posłał naprzód konnicę i polecił legionom spiesznie iść za nią. Chociaż żołnierze mieli wodę po szyję, poszli tak szybko, że wrogowie nie mogli wytrzymać wspólnego ataku konnicy i piechoty... i wycofali się. Cassivellaunus... zatrzymał przy sobie tylko około 4000 wozów bojowych. Śledził on z nimi nasze ruchy... kryjąc się w trudno dostępnych terenach leśnych, spędzał bydło i ludność do lasów; zawsze gdy nasza konnica zbyt śmiało zagłębiała się w lasy, aby znaleźć żywność i zdobyć łupy, wypuszczał... wozy bojowe i wciągał ją w bardzo niebezpieczne dla niej starcia..." (V, 18, 19). Cezar zmuszony więc był trzymać konnicę wraz z piechotą. Kontynuując pochód, pustoszył on pola i podpalał napotkane osady.
|
